คนที่ถูกลืม
ทุกวัน เธอต้องตื่นเช้าเข้างานแปดโมง แต่เมื่อคืนทำงานจนดึกทำให้ตื่นสาย แม่มาเคาะประตูห้อง "ตื่นหรือยังลูก หกโมงแล้ว"
"โธ่! แล้วทำไมแม่ไม่ปลุกหนูให้เร็วกว่านี้ เนี่ยหนูไปทำงานไม่ทันแล้ว วันนี้มีประชุมด้วย" เธอบ่นด้วยความหงุดหงิด
"แม่ทำข้าวต้มให้หนูอยู่ เมื่อคืนเห็นนอนดึก อยากให้กินอะไรร้อนๆ หน่อย"
"แม่ไม่ต้องมาพูดเลย ไม่กงไม่กินมันแล้ว!" เธอตอบกลับอย่างรุนแรง
ที่ทำงาน... แม้เจ้านายจะกดดันและใช้สารพัดอย่างให้เธอทำ แม้จะโดนน้ำร้อนลวกมือ หรือต้องวิ่งหาเอกสารจนเหนื่อยหอบ เธอกลับยินดีทำให้เจ้านายอย่างอ่อนน้อมและเต็มใจ โดยไม่สนความเหนื่อยล้าของตัวเองแม้แต่น้อย
แต่เมื่อกลับถึงบ้าน... เมื่อแม่ถามด้วยความเป็นห่วงว่า "กลับดึกจังลูก จะอาบน้ำก่อนหรือกินข้าวก่อนล่ะ?" เธอเลือกที่จะเงียบ และสะบัดอารมณ์ใส่เมื่อแม่เข้ามาช่วยถือของ "หนูเหนื่อยมากเลยแม่ หนูอยากพักผ่อน!"
ทว่าทันทีที่เจ้านายโทรศัพท์มาเรียกใช้งาน เธอรีบกุลีกุจอเปิดคอมพิวเตอร์ทำให้อย่างเต็มใจ... แต่เมื่อหันไปมองหาแม่ กลับพบแม่นั่งร้องไห้อยู่หลังบ้านเพียงลำพัง
วินาทีนั้นเธอได้คิด... "เจ้านายคนที่ให้เงินเดือนฉัน กับแม่คนที่ให้ชีวิตฉัน เพื่อประจบสอพลอเจ้านาย ฉันทำร้ายผู้ให้กำเนิดได้เพียงนี้เลยหรือ? แม่...หนูขอโทษ"
หนูจะไม่ทำให้แม่เสียใจอีกแล้ว...
ใครเคยเป็นแบบฉันบ้าง?
